przepraszam, do jakiego miejsca prowadzi ta droga?

Mogłabym zapaść w sen, obudzić się jutro i spojrzeć na nowy dzień,kolejną dawkę błękitu, i zieloną trawę, mogłabym zamknąć oczy, i spojrzeć na to, co w sobie mam. Mogłabym wiele ..

Urodziny, to miła rzecz. Troska, radość, taka dziecięca bez względu na wiek. I ta bliskość. Pochłaniająca całego Ciebie, do najmniejszego fragmentu ciała.

Myślę, że nie jest Nam łatwo. Budujemy w sobie most, a On zapada się. Tak często. Czasem się boję. Strach zawiązuje sznur na mym ciele, i gardle. Nie mogę oddychać, i się duszę powietrzem. Tak powietrzem. Chyba jesteśmy dla siebie jak powietrze, jak dziura w starym swetrze.

Bądźmy blisko.

Stoję sama, na przeciwko mnie Twe serce, biegnę co sił, ale nie potrafię dobiec. Bo światła. Światła są czerwone, a ja muszę żyć zgodnie z przepisami. Wydaje mi się, że umieramy.

Książki czekają, aż dłonie, które zawsze się trzęsą wezmą je, i otworzą. Ale nie. Nie sprawie im tej przyjemności. Syzyfowe prace, uparcie leżą na łóżku, pora przeczytać. Za oknem piękne słońce, jak nachlane tupocze po niebie. A Ja nie mam kurtki na wiosę, ani butów. Glany wyryły mi ślady na stopach, choć ludzie mnie ostrzegali. Kogo to obchodziło, nie mnie. Myślę o Twojej chorobie, i wiem, że i Ja jestem chora. Oddałaś mi cząstkę swego cierpienia. Sama chciałam ją przyjać, i aż przesiąkłam nią. Mundurek nadal w praniu, choć o godzinie siódmej zawiśnie na moim ciele. We wtorek urodziny, choć nie mam z czego się cieszyć. Chyba tylko z tego, że mama ma urlop, czyli codzienne awantury wywołają u mnie wymioty. Huśtawki są zimne, ręce mam zimne, kawa jest zimna, i Twoja reakcja zimna. Idę na randkę z Syzyfowymi pracami, oh!